OFW

The Best Things in Life are FREE!

For many years, I have thought that money can buy happiness. That we can find its true meaning from things that glitter – new clothes, new bags, new jewelries. And for many years, the proverb “All that glitters are not gold” has proven me wrong.

I remember when I was in my early twenties, I would always visit a mall to window shop when I was sad or depressed. I never went home empty handed. If it wasn’t the mall, I would visit a spa and have a relaxing back massage or a facial spa. I’d always find comfort in things like a new manicure, a new pair of shoes, unbranded bags or clothes, or even in a new headband! No matter how invaluable things were as long as I bought something for my self, I couldn’t care less. Then I’d feel happy. You know that wide smile you see on a child’s face when she finally got what she had been wanting for a long time? I’ve mastered that smile. My happiness, though, wouldn’t always last too long. At the end of the day, I was as empty as my pocket.

When our family migrated here in Singapore, I learned to value the things that cannot be seen or touched: a warm embrace, a short text message from our relatives in the Philippines saying “how are you?”, simple gatherings with friends. I only have few friends here whom I see most of the time. Some are so busy living their fast paced life catching up with their tight schedules. Some are not always around but you will feel their presence at times when you need them most. I don’t need to buy their time. They’re FREE.

I am learning to love the smell of the rain because the rain here is not as natural as it may seem. I am learning to love the company of silence and the chirping of the crows in the background. They give me a feeling of serenity. Our home is my comfort zone and I always find solitude in it. I don’t need to spend money and travel away from the city. A blissful, solitary moment is always close at hand.

I’m currently unemployed but I work more than 12 hours a day, 7x a week, as a mother and a housewife. I go to bed so effin’ tired most of the time. But knowing that my family is comfortable because I make sure there’s a satisfying food on the table, or they lie on fresh linen sheets, I feel great. Taking these things into account, I couldn’t be happier.

A month ago I celebrated my birthday. The third time here since we moved in this country. It’s just a small gathering and only a few close friends were invited, including a blogger friend whom I’ve been dying to meet personally because I only get to chat with her online. Our house was jam-packed and was filled with laughter from people who have met each other only that day. One friend even commented, “grabe ang saya ang birthday party mo… as in! feeling namin, matagal na naming ka chicka yung mga visitors mo.. hehehe.. saya saya!!! =)”. Although there were people who didn’t show up, some foods have gone bad, and I was left with a broken couch and a center table, I couldn’t compare the happiness I felt that very day. It’s beyond words. Immeasurable, if I may say.

I know now what matters most. I know now that…

It’s often true, right. Just forget about the price tags. 🙂

Advertisements

Untitled

Nakakalungkot isipin na minsan kung sino pa yung kapwa mo Pinoy, kung sino pa ang tunay na kalahi; sila pa yung unang maninira at sisira sa iyo.

Pasensya na po kung nawawala na naman ako sa sirkulasyon. Nakakuha po ako ng isang part-time job na siyang pinagkakaabalahan ko ngayon. At ngayon ay siyang sanhi rin ng sama ng loob para sa isang kapwa natin Pilipino.

Pagbigyan niyo na ako kung dito ko nailabas ang aking saloobin. Alam ko naman na marami pa rin ang handang makinig sa aking mga hinaing. Hindi ko na ii-elaborate ang mga pangyayari dahil masakit pa rin sa akin na matapos kong ituring na kaibigan at gawan ng kabutihan, siya pa pala ang agilang dadagit sa akin. Pero ngayon ko lang napatunayan na totoo pala ang ganitong mga kuwento. Akala ko ay kathang-isip lamang ng ilan sa mga kaibigang OFW.

Nakakasama ng loob. Sana ay hindi danasin ng iba pang OFW mula sa kapwa Filipino.


Confession Of A Homesick Heart

I believe that life is neither predictable nor uninteresting. I know there’s more to it than meets the eye but lately I feel a bit eccentric – an erratic mixture of glum and glee – towards the colorless and boring lifestyle of Singapore.

It’s mid-November but the temperature is still 25 degrees Celsius reaching as much as 30 degrees Celsius despite heavy rainfall. Since Singapore is a multi-religious country with only 14% Christians, you won’t find any Christmas decorations in the neighborhood unless you check the malls or visit the Orchard Road where the glamorous and fabulous shopping malls are situated.

4098370646_ae2f2102cb_b

I’m deeply yearning to feel the Christmas breeze on my face, which I believe has been brushing the islands of our beloved country since -ber month started. Every night, as we watch the Filipino news on TFC showing shopping malls full of Christmas decors; small and big houses that are still adorned with lanterns and trinkets in spite of all the tragedies that have happened in the past couple of months, I get teary-eyed on the realization that for the first time, we’ll be celebrating Christmas away from our Motherland, away from the people whom we used to share this day with. The humid air and untimely sprinkle of rain bring enough loneliness to my days. ‘Though my parents in-law are coming over for Christmas, their presence will not be enough to fill my intense longing to come back home where Christmas is much more appreciated. Where I can be with my family (father and siblings) and relatives again on this very special occasion.

Who wouldn’t miss the embrace of the cool morning breeze that makes you curl up under your sheer blanket? The dazzling Christmas displays in the streets that fascinate every passerby; the bright and twinkling lights strung in every house that playfully dance to the beat of Christmas carols; the brightly colored lanterns that come in different shapes and sizes. In the Philippines, we decorate our houses as early as September. We have the longest and merriest Christmas celebration in the world that formally begins on December 16, which also marks the start of Simbang Gabi or Misa de Gallo. Oh and how can I forget the fragrant smell of puto bumbong and bibingka dripping with melted butter and sprinkled with niyog that gets people going for the nine dawn masses? And Christmas day itself, when we celebrate the birth of Jesus Christ and meet with our relatives and friends so that we can share the blessings that we have received the whole year through.

I know that this kind of emotion is common to most OFWs/expatriates who’ve been away from their families or been living in other parts of the world for a very long time. Starting a life in a whole new world is quite tough and the adjustment period, a bit difficult. In a way I am happy that my family is complete this Christmas. We have to make little sacrifices to make ends meet but we’re looking forward to each day with hope. I firmly believe that life may look sour at the moment but eventually, all our sacrifices will come into fruition. Come what may, Christmas will come around and life in Singapore may continue to appear dull and colorless to me. But what is important is that, we value the true essence of Christmas and we keep the spirit alive in our hearts, saan man kami naroroon. Only in this way we can overcome the oddity of homesickness. Only in this way we can joyfully celebrate Christmas.


Alone Again Naturally

Ayokong malungkot!!! 🙂

Hindi naman talaga ako nalulungkot as in depressed na naiiyak. I just feel sad because I will be alone again. May business trip kasi si Gard sa Thailand for a week. Mamayang 8am na ang alis niya (1:25AM na ngayon). Uuwi siya on Friday, pagkatapos ay babalik ulit para tapusin ang kanyang project. Sa totoo lang, sanay na naman akong maiwan. Gustuhin ko man kasing sumama, napaka-impractical lalo na’t next month ay nakahanda na kaming lumipat ng bagong bahay. Sayang ang pera, pandagdag din iyon. Nasa sales kasi ang linya ni Gard kaya madalas ang kanyang business trip. Nakakalungkot dahil kahit may housemates ako dito, pagdating sa gabi, mag-isa pa rin akong matutulog. Uhm, hindi pala. Maaaring makasama ko pala ang mga “bisita” namin dito sa bahay. Madalas kasi magparamdam ang mga iyon. Marahil nais akong makatabi sa pagtulog. 🙂

Ayon sa isang personality quiz na sinagutan ko sa Facebook, (opo, ako po ay Facebook addict) dependent daw ang personality type ko. Hindi ko raw kaya ang mag-isa. Kumportable ako sa constant companionship. Sa isang banda ay tumugma sa akin ang resulta. Hindi kasi ako sanay kumain mag-isa. Nawawalan ako ng gana. Hindi rin ako sanay na maglakwatsa mag-isa, o kaya ay kahit mag-window shopping man lang. Mas masaya kung may kasama. Hindi nakakainip. Sa dalawang linggo na maiiwan akong mag-isa, pihadong restless na naman ang aking mga araw. Aalis na naman pala siya ulit next month. Isang linggong US trip naman para umatend ng isang conference. Sana nandito na ang mga kids para hindi na ako mag-iisa. Di bale, malapit na naman. Ilang tulog na lang kasama na namin sila. Yahoo!!!

Ayokong malungkot… sasamahan niyo ba ako? 🙂


Bayani? o Bayani.

Bata pa ‘ko nang maisipan ng tatay kong mag-abroad. OFW or Overseas Filipino Worker daw ang tawag sa kanya. Hindi ko pa alam kung ano ang ibig sabihin nun. Di ko rin maalala kung ano ang naramdaman ko nung umalis siya. Basta ang alam ko lang, may malaking box kami pag pasko at ‘pag umuuwi si tatay, sigurado, maraming pasalubong.
Noong mag-Saudi si tatay, dun ko naranasan kumain ng masasarap na tsokolate; Cadbury, M&M, Snickers at marami pang iba. Dati kasi goya at egg chocolate lang ang kayang ibili ng nanay ko sa amin. ‘Nung panahong din iyon ako nagkaroon ng mga magaganda at mukhang mamahalin na mga school supplies⎯notebooks, retractable pencil, scented ballpens, pati scented erasers. Pagkatapos mag-Saudi, lumipat si tatay sa Oman. Nadagdagan ang mga koleksyon namin sa bahay. Minsang umuwi si tatay, may dala na siyang wool rug (bukod pa sa mga figurines na korteng ewan). Galing daw ‘yung sa balat ng isang tunay na tupa. Ang dami niyang dala. Nakakatuwa. Feeling rich na ko ‘nun! Lalo na sa mga classmates ko.
After a couple of years, umuwi na si tatay. Na-homesick daw siya. Hindi ko na inintindi usapan nila ni nanay. Kasi hindi ko naman talaga naiintindihan ang mga hinaing niya. Ang mga personal na hinaing ng isang OFW, until today.
Ang akala ng iba ‘pag sa abroad ka nagta-trabaho, marami ka nang pera. Kahit ano kaya mo nang bilhin. Kung dati naglalaway ka lang sa mga branded or signatures na mga gamit, ngayon kaya mo ng bilhin basta may dolyar ka. Ilan na nga bang pinoy ang naging successful matapos mangibang-bayan? Ang nakabili ng bahay  at sasakyan? Ang nakapagtayo ng negosyo? Marami-rami na rin sila. Pero hindi natin alam kung ano ang mga sinuong nila para makuha lahat ‘yun? Now I can speak for most of them. Isa na rin kasing OFW ang asawa ko. Eventually ako rin. Sa ngayon, isa muna akong nagpapakadakilang may-bahay.
Sana ‘wag isipin ng iba na madali lang makuha ang pera. Kung paano kumakayod ang isang Pinoy sa sariling bansa, ganun din sa banyagang lugar. Minsan nga doble o triple pa. May kaibigan ako na nakatira na US. Green-card holder, may dalawang trabaho. Araw-gabi kung kumayod. Kung minsan, ginagawang araw ang gabi pero wala pa rin naiipon. Lahat kailangan ipadala sa pamilya niya sa ‘Pinas. Marami din kasi ang umaasa sa dolyar na padala niya. Dito sa SG, marami din tayong mga kababayan ang nagbabaka-sakaling umunlad. Kumakayod ng doble para lang sa mga umaasang pamilya. Suma-sideline para lang kumita ng mas malaki. Kung gaano kahirap ang buhay ng mga iniwang pamilya sa ‘Pinas, ganun din ang paghihirap ng loob nila dito. Marami nga ang successful, pero madami din ang lugmok. Ang hindi alam ng ilan, kailangan pang magbenta ng laman ng iba para lamang madagdagan ang perang ipapadala. Akala ng iba, OK ang buhay ng OFW. Hindi naman lahat ganun. Kasi hindi naman lahat pinapalad.
Ngayon ko naintindihan kung bakit umuwi agad ng bansa si tatay noon. Sa ibang bansa, higit pa sa homesick ang kalaban mo. Kalaban mo ang sarili mong pag-iisip. Kung nasanay ka na parang palaging may liga ng basketball sa bahay niyo, ‘pag OFW ka, masasanay ka na mabuhay mag-isa. Suwerte mo kung marami kang kasamang Pinoy; marami kang kakuwentuhan. Pero pag patay na ang ilaw at tulog na ang ilan, kulang na lang ay pitikin mo ang buwan para palitan na ng araw. Nakakabaliw ‘pag gumagabi. Nakakaloka ang magising na wala ang mga nakasanayan mong katabi. Siguro ‘yun ang di kinaya ni tatay.
Kung ang batayan ay ang mga tiniis na hirap at mga sakripisyo ng isang OFW para lang buhayin ng marangal ang kanyang pamilya, tama nga lang na tawagin siyang bagong bayani. Dahil sa bawat dolyar, dirham, yen, o pounds na ipinapadala nila (kasabay ang mga request na rubber shoes, pabango, bag, shades at gintong alahas), ganun din ang katumbas ng pawis, pagod at homesick na tinitiis nila. Kaya kung may kapamilya kang OFW, makuntento ka na muna sa kung anong meron ka at matuwa na sa kabila ng lahat, nakakatawa pa rin sila.

**Ito po ang aking opisyal na lahok para sa PEBA 2009. Kung sa inyo pong palagay ay karapat-dapat na manalo ang lahok na iyo ay mangyaring bisitahin lamang ang kanilang pahina upang ako’y iboto gayundin din po ang iba pang mga kalahok.

Maraming salamat po!

****************************************

pinoy-blog-awards3

Bata pa ‘ko nang maisipan ng tatay kong mag-abroad. OFW o Overseas Filipino Worker daw ang tawag sa kanya. Hindi ko pa alam kung ano ang ibig sabihin nun. Di ko rin maalala kung ano ang naramdaman ko noong umalis siya. Basta ang alam ko lang, may malaking box kami pag pasko at kapag umuuwi si tatay, sigurado, maraming pasalubong.

Noong mag-Saudi si tatay, doon ko naranasan kumain ng masasarap na tsokolate; Cadbury, M&M, Snickers at marami pang iba. Dati kasi goya at egg chocolate lang ang kayang ibili ng nanay ko sa amin. ‘Nung panahong din iyon ako nagkaroon ng mga magaganda at mukhang mamahalin na mga school supplies⎯notebooks, retractable pencil, scented ballpens, pati scented erasers. Pagkatapos mag-Saudi, lumipat si tatay sa Oman. Nadagdagan ang mga koleksyon namin sa bahay. Minsang umuwi si tatay, may dala na siyang wool rug (bukod pa sa mga figurines na korteng ewan). Galing daw ‘yung sa balat ng isang tunay na tupa. Ang dami niyang dala. Nakakatuwa. Feeling rich na ko ‘nun lalo na sa mga classmates ko. Makalipas ang ilang taon, umuwi na rin si tatay. Hindi niya kinaya ang homesick. Madalas silang mag-usap noon ni nanay pero hindi ko inintindi ang usapan nila dahil hindi ko naman talaga naiintindihan ang mga hinaing niya. Ang mga personal na hinaing ng isang OFW, hanggang dumating ang araw na ito.

Hindi ko alam kung saang makating bibig ng bubuyog nasagap ng ilan ang balitang mapera ang nagta-trabaho sa ibang bansa. Akala kasi ng karamihan, basta dolyar o basta hindi peso ang kinikita mo at lumalagpas ng limang libo ang ipinadadala mo sa pamilya mo sa Pinas, mapera ka na. Kahit ano kaya mo nang bilhin. Abot kamay mo na lamang ang mga branded na gamit na noon ay nagpatulo ng laway mo sa loob ng isang mamahaling department store. Kung ipinanganak kang isang kahig-isang tuka at tanging pulbos ang nagagamit mong pabango, marahil ngayon ay higit pa sa Victoria’s Secret ang kaya ng bulsa mo. Kasi nga ay tinahak mo ang daan palayo sa sariling pamilya nang dahil sa nais mong kumita ng malaking pera. At baka nga dahil nasa abroad ka na, ikaw ay isa nang mapera.

Ilan na nga bang pinoy ang naging successful matapos mangibang-bayan? Ang nakabili ng bahay  at sasakyan? Ang nakapagpatayo ng negosyo at nakatulong sa mga kamag-anak/kaibigan/kakilalang walang mapapasukan? Marami-rami na rin sila ngunit hindi sing-dami ng mga Filipinong naghihikahos pa rin sa ating sariling bayan. Kung limpak man ang salaping pinadaraan ng mga OFW sa remittance centers papunta sa pintuan ng kani-kanilang pamilya, hindi pa rin natin alam kung ano ang kanilang pinagdaanan kapalit ng dolyar, riyal o pounds. Ngayon ay maaari ko nang irepresenta ang karamihan sa kanila. Isa na rin kasing OFW ang asawa ko at paglao’y ako rin na nagsisikap makahanap ng magandang oportunidad dito sa Singapore.

Sana ‘wag isipin ng iba na madali lang nakuha ng mga OFW ang pera. Kung paano kumakayod ang isang Pinoy sa sariling bansa, ganoon din sa banyagang lugar. Minsan nga ay doble o triple pa matustusan lamang ang pangangailangan pang-pinansyal ng mga mahal sa buhay. Isang kaibigan ang pinalad na makapag-asawa ng isang mabait na kano. Nilunok ang sariling laway at pinakisamahan ang isang taong hindi niya gusto para lamang mabigyan ng maayos na buhay ang magulang at mga kapatid. Green-card holder, may dalawang trabaho. Araw-gabi kung kumayod. Kung minsan, ginagawang araw ang gabi pero wala pa rin naiipon. Lahat ay kailangang ipadala sa pamilyang nasa ‘Pinas. Dito sa bansang kinalalagyan ko, marami din tayong mga kababayan ang nagbabaka-sakaling umunlad. Kumakayod ng doble para sa mga umaasang bibig. Suma-sideline upang kumita ng mas malaki. Kung gaano kahirap ang buhay ng mga iniwang pamilya sa ‘Pinas, ganun din ang paghihirap ng loob nila dito. Marami nga ang successful, pero madami din ang lugmok. Ang hindi alam ng ilan, kailangan pang magbenta ng laman ang iba para lamang madagdagan ang perang ipapadala. Akala ng iba, OK ang buhay ng OFW. Hindi naman lahat ganun. Kasi hindi naman lahat pinapalad. Nagbabaka-sakali lang.

Oo. Totoo. Inaamin ko na pera ang dahilan kung bakit kami narito. Mahirap ipanganak ng mahirap. Kahit anong pagsusumikap mong umunlad ang antas ng iyong pamumuhay at mabigyan ng masaganang pagkain sa hapag kainan ang iyong pamilya, hindi pa rin sasapat ang kakarampot na kikitain mo sa Pinas lalo na’t may iba pang umaasa sa iyo. Suwerte mo kung ipinanganak kang may pilak na kutsara sa bibig at nag-aral sa isang sikat at pang-mayaman na eskuwelahan. Agaran kang mapapasok sa trabaho at kung may backer ka ay mataas na posisyon agad ang ibibigay sa’yo. Pero paano ang mga nagtapos sa isang state university? Ang mga nagtapos na may degree pero nauwi sa isang kompanyang pinatatakbo ng politika? Ang mga walang natapos at tanging pag-aalaga ng anak ng may anak ang tanging alam na trabaho? Paano na ang mga tulad ko na ang kagustuha’y makatulong pa rin sa naghihikahos na magulang sa kabila ng pagkakaroon ng sariling pamilya?

Ngayon ko naintindihan kung bakit umuwi agad ng bansa si tatay noon. Sa ibang bansa, higit pa sa homesick ang kalaban mo. Kalaban mo ang sarili mong pag-iisip. Kung nasanay ka na parang palaging may liga ng basketball sa bahay niyo, ‘pag OFW ka, masasanay ka na mabuhay mag-isa. Suwerte mo kung marami kang kasamang Pinoy; marami kang kakuwentuhan. Pero pag patay na ang ilaw at tulog na ang ilan, kulang na lang ay pitikin mo ang buwan para palitan na ng araw. Nakakabaliw ‘pag gumagabi. Nakakaloka ang magising na wala ang mga nakasanayan mong katabi. Siguro ‘yun ang di kinaya ni tatay.

Hindi karangalan na matawag na “bagong bayani” ng ating bansa. Wala rin namang ipinagkaiba ang pagtingin sa kanila. Pantay-pantay lang ang trato pagdating sa Pinas. Walang bulaklak na isinasabit sa leeg at walang bandang sumasalubong na gaya ng kay Pacquiao. Mabuti pa nga si Pacquiao, animo’y isang santo kung iparada sa lansangan. Ngunit ang mga OFW na kumakayod ng husto upang itaas ang antas ng pagtingin sa Pilipinas kapalit ang kaunting kinikita, hindi man lamang matapunan ng pansin. Kung ang batayan ay ang mga tiniis na hirap at mga sakripisyo ng isang OFW upang buhayin ng marangal ang kanyang pamilya, baka nararapat nga na tawagin siyang bagong bayani. Bayani ng sariling pamilya. Dahil sa bawat dolyar, dirham, yen, o pounds na ipinapadala nila (kasabay ang mga request na rubber shoes, pabango, bag, shades at gintong alahas), ganun din ang katumbas ng pawis, pagod at homesick na tinitiis nila. Baka nga kulang pa.