The Faith of a Child

One of my friends on Facebook posted this very inspiring video that really touched my heart and almost made me cry. I just want to share it with you all out there. I wish we could all have the same faith as this little boy, Logan has for our Creator.

God bless everyone! 🙂


Embracing Motherhood

After another week of habitual idleness in blogosphere, it feels good to slip back into the old routine, blogging.  I’ve been away for quite a while not because I don’t have the urge to write again or could have been experiencing another writer’s block. I have a lot of things to share with you guys—like my visit in the Philippines, my kids’ impish yet amusing behaviors, their mixed emotions towards their migration to Singapore (oh yeah! they are here already), etc.—so much to tell you that I don’t know which topic do I start first. It’s just that since we got back here in SG, kids have stolen my private moments with the computer and assumed its ownership. The only time I can use the computer is while they’re still asleep or when I haggle with them so I must really make the most of  it. 😥

Continue reading this entry…

5 Simple Rules To Be Happy


Because life indeed has become so fast-paced, there are little things we tend to ignore or take for granted. Like the sweet fragrance of a flower in the garden, the butterfly that flies freely in the air, the cool breezes that kiss our cheeks. So little and yet so precious that if we only give them much attention, they are enough to delight one’s heart. We seem to be unaware of their existence because we are so preoccupied thinking about how we can make our family and ourselves happy, forgetting that life has simple rules to be happy.

In this complex world where living a simple life is almost impossible, here are some words for us to reflect on to be able to achieve lasting happiness and create a meaningful life:


1. Free your heart from hatred—forgive.

Forgiveness is a gift you give to yourself. When you forgive you are not only putting things behind you but also freeing yourself from hatred and pain. Being unable to forgive is like taking a poison continuously and slowly killing yourself from bitterness, grudge, anger. Guilt and hatred bring stress. Stress are killers. Forgiveness is about generating your own healing. When we hold on to pain, old grudges, bitterness, and even hatred, many areas of our lives can suffer. It’s we who pay the price over and over. We may bring our anger and bitterness into every relationship and new experience. Our lives may be so wrapped up that we can’t enjoy the present. The bottom line is that you may often feel miserable in your current life.

Forgiveness can be very challenging. It is a commitment to a process of change. It can be difficult and it can take time. It may be particularly hard to forgive someone who doesn’t admit wrong or doesn’t speak of their sorrow. But keep in mind that the key benefits of forgiveness are for you. Forgive and start changing yourself.

2. Free your mind from worries.

“In every life we have some trouble;
But when you worry, you make it double.
Don’t worry, be happy…”

We’re all familiar with the song “Don’t Worry, Be Happy” by Bobby McFerrin. When we hear it playing on the radio, we sometimes can’t help sing along with the music. We feel the energy flowing in our veins in every note and for a moment, we are worry-free. But how do we keep ourselves from worrying too much?

People tend to worry about even the smallest things in life such as dress to wear for a certain occasion; necktie that will go best with the new long-sleeve polo; nail polish colors, or worry about loved ones, and etc. What we don’t know is that when we worry, we clutter our minds with stress and anxiety and start to create a worry-filled nest in our heads. We sometimes find it difficult to free our mind from worries because of our responsibilities and obligations. At times like this, remember to see God in our situation and look at this today from another standpoint. We may feel discomfort, or may not have food in our tables, or no single penny in our pocket. But put in mind that once upon a time, God was tested and was given a lot of things to worry about and yet, He remained calm and looked for His Father’s hand in every situation.

I saw this article on the net. This might help when you feel like worries and anxieties are creeping in you. Please click here and see the ways on how to deal with worries. Worrying too much is depriving yourself from being happy or stress-free. Don’t miss the fun.

3. Live Simply.

I know that most of us want to live a simple life. But only a few have the guts to walk their talk. Some still want the complexity and constant drama of their lives (parang ako lang) and have a hard time leaving behind their complicated but flamboyant lives, in exchange for a simple one. On the contrary, we don’t really need to leave our belongings and go straight to the mountains to live a plain and simple life. We just need to determine the things that complicate our lives and identify which of them we can possibly avoid. Buy what we ONLY need and not what we want. Yeah, I know. Easy to say, but definitely difficult to put into action.

Let’s try to observe this: Slow down a bit. Read a lot. Spend more quality time with your family and friends. Eat healthy, think wisely.

4. Give more.

We always want to live a meaningful life. We are generally happy when we are making a difference in the world. We feel pretty good inside and we feel the surge of joy and the passion to give more.

The quote “it’s better to give than to receive” is true if we learn to give selflessly, not only financially but also emotionally. A little act of kindness is more than a charity work. It’s an expression of love. And we will only experience that “special kind” of feeling if we give without expecting anything in return.

When I read the story of Dylan Wilks, the rich young Englishman who gave up his wealth to start improving the life of many poor families in the Philippines, I was moved. I didn’t realize that in the time where corruption is eminent, there are still people like him, out there who are willing to give unselfishly for the sake of other people. It’s not too late for us to do the same. We may not be able to build a house for the poor, but we can share our hearts to the people.

I don’t see it as a sacrifice. When you give charity out of pity, you feel pain parting with your money. But when you give charity because you love, you don’t feel that pain. You only feel the joy of giving to someone you love. That’s what I feel.” – Dylan Wilks (Interviewed by Bo Sanchez)

5. Expect less from people but from God.

Admit it or not, we tend to expect a lot from other people that we end up disappointing ourselves. Most of the time, we allow the opinions of others to control our lives, feeling desperate to please them. We neglect to see the fact that we’re putting a certain amount of pressure in us that if we fail to meet this goal, we become miserable. We become unreal.

Becoming real means accepting yourself physically, mentally, emotionally and spiritually, acknowledging that in God’s eyes you’re a work-in-progress. It is not fair to expect another person to fix you, or change your life, or suddenly become who you want them to be in order to make you happy. That kind of behavior just causes stress and resentment, and an unhealthy dependency you’ll end up dealing with later. Remember that people aren’t your answer, God is. If He chooses to use a certain person to bless you, He’ll do it; if not He’ll use somebody else. So stop living with unrealistic expectations and ask God to help you live with His expectations.

Are you willing to follow these simple rules? 🙂

Happiness comes of the capacity to feel deeply,

to enjoy simply,

to think freely,

to risk life,

to be needed.

The Untold Story II

Pasensya na po kung medyo natagalan ang part two ng aking “untold story”. Nakakapanibago ang muling pagsusulat. Parang akong si Sleeping Beauty na matagal na nakatulog at sa muling paggising ay nawindang sa kanyang environment. Parang ang daming kakaiba, o ako lang ang kakaiba? 😉 But as I promised ay ikukuwento ko pa rin sa inyo ang dahilan ng aking hiatus at nang matapos na rin ang speculations tungkol sa aking pagkawala. Mahirap na at baka umabot pa ito sa SNN… now na! 😀


Kung maaalala ninyo ay naikuwento ko na pansamadalian akong mawawala upang seryosohin ang paghahanap ng trabaho. Hindi po ako nagsinungaling doon. Ang inyo pong kapitbahay na si Enjoy ay nagpursige talaga na makahanap ng trabaho at pinalad naman na magkaroon ng mangilan-ilang interview. Wala nga lamang naipasa 😀 Dumalo pa nga ako ng mga job fairs para pangatawanan ang ginawang pag-aapply. Ngunit hindi pa yata umaayon sa akin ang kapalaran. Maybe because there are plenty of things that I still need to attend to that might require more of my time so He wants me to focus on these matters first at ayun, wala pa rin akong trabaho until now (sourgraping, hehehe!). So ano nga ba ang mga pinaggagawa ko noong panahon na ako ay nawawala bukod sa paghahanap ng trabaho? Eto po ang ilan sa mga iyon:

I’ve been here in SG for almost 2 years now. Wala akong matatawag na direktang kaibigan dito. All my friends here are Gard’s friends whom by chance ay na-meet ko through gatherings. Kaya para ma-ease ang aking boredom ay isinama niya ako sa ilang paglabas nila… (yeah, I know, blogging sometimes helps pero iba pa rin yung may social life ka) 🙂

Esplanade Hawker Centre, July 16, 2009


Alley Bar, July 19, 2009


Alley Bar (ulet; nagiging favorite hang-out na ng tropa) July 26, 2009


Cafe d’ Manila (na dinayo pa namin kahit super-duper layo from our place pero sulit dahil sa masasarap na Filipino dishes), July 31, 2009


Dahil kinailangan na rin sa trabaho, si Gard ay madalas na mag-out of the country – Indonesia, Thailand, Vietnam, at Pinas. Usually, one week lang ang assignment but since he is handling the implementation of their new product, kinailangan niyang magpunta sa Thailand for three (3) weeks, going back to SG on weekends. Kaya sa kanyang huling linggo sa Thailand, ako po ay biglang nag-fly na rin 🙂

Bangkok, Thailand, August 4-7, 2009 (namamasyal na, pero si Gard on-call pa rin)

grand palace, thailandDSC00689DSC00609DSC00678DSC00709Temple of the Emerald BuddahDSC00689DSC00829

..at ang pagdalaw recently ng isa sa aking best buddies na si Kaye 🙂

Night Safari, August 23, 2009
29merlion park3337

In between days ay naghanap din ako ng bagong flat na malilipatan namin ni Gard. As you all know, or maybe some of you know, we’re bringing the kids here to study and so we can be a family again. Viewing dito, viewing doon until we finally found the right place for us live in: a 2-BR, half-furnished corner flat. And we’re moving in on the 1st of September! Nakakatuwa di ba? Things seem to be going pretty much according to plan. Pagbalik ni Gard galing US (yup, he left last Fri for a conference kaya alone na naman ako), aayusin na namin ang aming paglipat. This September, buo na kami 🙂

And to confirm all your speculations, YES, ako nga po ay totoong naadik rin sa Facebook. Eto lang kasi ang portal ko sa mga friends ko na nasa ibang bansa, na ayaw mag-Friendster dahil jologs daw. Nakakatuwa kapag nababasa mo ang mga shout-outs nila. Naa-update ako sa mga nangyayari sa kanila without really visiting their profiles unlike Friendster. Nakakaaliw rin ang iba’t ibang applications and quizzes na umagaw talaga sa aking precious time. I’m sure hindi lang naman ako ang naaadik sa Facebook, right bloggers? 😉

Eto po ang ilan sa mga “kinaadikan” ko sa Facebook:

PET SOCIETY at aking pet na si Yukiki…

pet societypet soc visit6580_1196753883680_1373464001_546537_3234563_n

BUDDYPOKE at mga kaibigang bloggers…




at ang aking latest craze, RESTAURANT CITY 🙂

restaurant cityresto photo

Ngayong alam niyo na ang dahilan ng aking pagkawala, gusto ko naman kayong pasalamatan sa madalas pa ring pagbisita sa aking bahay. At salamat din sa mga nangulit na muli akong magsulat (at isa na roon si Joycee), dahil tulad ni Joycee, kayo rin ang isa sa aking mga inspirasyon. Sana ay tuluy-tuloy na ang aking pagbabalik, pero kung mawawala man ako ulit, hopefully you’d understand dahil alam niyo na ngayon kung ano ang dahilan 😉

May Facebook ba kayo? Just click here to add me. Kita-kits! 🙂

The Untold Story

Mahigit isang buwan na rin pala ang nakalipas mula ng isulat ko ang aking huling entry. Maraming nangyari ngunit hindi ako nagkaroon ng pagkakataon na i-share ang mga iyon sa inyo. Kinain ng ibang bagay ang aking brain cells at kinailangan pang mag-regenerate. Pasensya na po. Kaya tuloy sa kagustuhan ko na pagbigyan ang hiling ng aking mga friends sa Bloggywood (na mag-post na ako ng bagong entry) eh kinailangan ko pang makiusap at lumuhod at magmakaawa humingi ng pabor sa aking sissy (as I fondly call her) na si Joycee, na agad naman po niyang pinagbigyan… without any hesitations. Thanks again sissy! 🙂

Ang Katanungan:

Bakit nga ba nawala si Enjoy? Bali-balita na naadik na siya ng husto sa FaceBook at nawalan na ng gana na magsulat. Ito ba ay katotohanan o pawang propaganda lamang  upang pagtakpan ang kanyang baluktot na paniniwala na hindi siya mami-miss ng Bloggywood hindi man siya muling sumulat? Ano nga ba ang katotohanan? Alamin ang kasagutan sa kanyang susunod na entry.

Akala niyo ngayon na noh?! Bibitinin ko muna kayo para siguradong magbabalik ako 😆

My Super Friends

Masarap talaga ang magkaroon ng mga kaibigan na makakausap mo sa mga panahong nalulungkot ka. ‘Yung magpapasakit ng tiyan mo sa kakatawa dahil sa kanilang kakulitan, ‘yung kakamustahin ang araw mo at bibigyan ka ng mga advices kung ano ang mga dapat gawin para ‘wag malungkot. Mga kaibigan na dadamayan ka sa paraang alam at kaya nila. Kaya naman salamat at kahit medyo madalang ang pagsulpot ko dito sa blogosperyo ay may matiyaga pa ring dumadamay sa aking pag-iisa. At hindi lamang kayo ang aking naging karamay ngayon na wala si Gard. Sa post na ito ay ipakikilala ko sa inyo ang aking bagong Supah Friends. Sina Chiqui at Pinky, plus my old buddy, Macky.

Unahin natin si Macky.

Matagal ko ng kaibigan si Macky. Almost a year na rin pala kaming magkakilala. Siya ang madalas kong kasama sa mga oras na wala akong magawa. Lalo na kapag naghahanap ako ng kakuwentuhan o nagpapalipas ng oras sa pagba-blog.  Siya rin ang kasa-kasama ko sa paghahanap ng work. Sobrang professional ang dating niya kaya siguro noong una ay nahirapan akong pakibagayan siya. But as days pass by, unti-unti naming nakilala ang isa’t isa at kung ano ang mga limitations namin. Ngayon, gamay na gamay na namin ang bawat isa. I’m so comfortable being with him because I know we share a lot in common. We’re both techie, we like to entertain people and make them happy, and siempre friendly. 🙂

Next is my new friend, Chiqui. I met her only last July 7, dahil kay Gard. Kung hindi niya ako inaya sa IT show para i-renew ang aming internet subscription, hindi ko siguro siya makikilala. Bagay sa kanya yung name nia because she’s really chic. I just don’t like her skin color. Sobra siyang maputi. Feeling ko, madikit lang ako sa kanya, magsisilbi na akong mantsa sa balat niya. Naman di ba! But what I like about her is that she’s easy to get along with. Hindi mahirap pakisamahan, hindi kumplikado ang buhay. Siya ang madalas kong kausap sa gabi habang nagpapaantok. Isang kalabit ko lang dun, ay sus umaarangkada na agad ang energy. Full charged palagi. Katulad ngayon, panalo na naman sa energy habang ginagawa ko ang entry na ito. Dependable talaga ang lola ko. 🙂

Last but not least, my so cutie friend, Pinky. 🙂 Ironically, she doesn’t like pink. Red ang peborit color niya. Pero bagay din sa kanya yung name niya dahil parang babaeng-babaeng ang dating and because she likes red, she’s also passionate. We both love to take pictures and capture special moments. She’s trendy at talagang swak kami sa isa’t isa. Malamang madalas ko syang makakasama sa mga lakwatsahan. Siya ang magiging official photographer ko dahil adik din sa picture-picture ‘yun eh. But she’ll also be my worst critic when it comes to photography 😦 . Gusto kasi nun laging picture perfect. Eh kung ako ba naman ang subject, paano pa magiging picture perfect yun? 😆

Naiintriga na kayo noh? Gusto niyo na ba silang makilala? Sya, hindi ko na patatagalin ang inyong pagkainip dahil eto na po sila… my ever dependable super friends – Macky, Chiqui and Pinky 🙂

mackyMy iMac MACKY


Chiqui, my 10″ Lenovo Netpad

pinkyPinky, my red-hot Sony Cybershot

Hindi ako gaanong mahilig sa gadgets, but I’m so blessed to have them. Thanks to Gard 🙂

O di ba, ang cool nila? Sweet! 😉

Glitzy Crisis

Isang balita ang bumungad sa akin mula sa pang-Sabadong pahayagan na nabili ko. Taliwas sa atin sa Pinas kung saan Linggo kung lumabas ang pinakamaraming job advertisements sa classified ads, dito sa SG, tuwing Sabado mo iyon makikita.

“Job outlook remains gloomy”

Matindi pa rin ang epekto ng global financial crisis dito sa Singapore. Maraming kompanya ang inaasahan pa rin ng MOM o Ministry of Manpower na magsasara o kung hindi man ay magsasako ng daan-daang empleyado.  Madaragdagan na naman ang porsyento ng mga walang trabaho. Nais ng gobyerno na bigyan ng tsansa ang mga job seekers pero karaniwan raw ang mga dahilan kung bakit mahina pa rin ang employment ay skill mismatch, salary expectation o freeze hiring. Ibig sabihin, maliit pa rin ang tsansa ko na makahanap ng trabaho.  Tsk… tsk… tsk. Eto na lang ang tanging nasabi ko sa sarili. But of course, hindi pa rin ako tumitigil sa paghahanap. Alam ko na darating na rin ang tamang trabaho para sa kin. Ramdam ko, malapit na malapit na. 🙂

20090529-the-great-singapore-saleAng nakakatuwa dito sa SG, sa kabila ng malaking balita na ito, kabi-kabila pa rin ang mga nangyayaring pagbabago. Ilang shopping malls ang nasa kalagitnaan ng malaking renovation ngayon at ang Orchard Road kung saan matatagpuan ang mga luxury boutiques na Louis Vuitton, Chanel, Gucci, Ferragamo, D&G at marami pang iba ay nanatili pa rin glitzy hanggang sa ngayon. Tuluy na tuloy pa rin ang Great Singapore Sale (GSS) na tradisyonal na ginaganap every year. Big discounts, great deals! At pati ang mga kaibigan namin dito ay  sumabay na rin sa sale. Kailan lang ay ibinenta ni kaibigan 1 ang kanyang 3-month old 42″ inches na Samsung Plasma TV at XBox 360 sa halagang SGD1150 (SGD1400 ang original price noong TV) na binili naman ni kaibigan 2.  At itong si kaibigan 2 dahil nga sa nakabili na ng plasma, ibinenta naman sa amin ang kanyang one-year old 37″ Sony Bravia sa halagang SGD 500 (original price: SGD 1700) lang! Oh di ba? Big discount, great deal!  Pano mo nga ba naman mararamdaman ang krisis dito maliban sa hindi ako makahanap agad ng trabaho? 😉

Gusto ko rin yung kanta ng Switchfoot. One of my favorites actually from OTH. 🙂

God bless to you too Karen. Keep smiling 🙂

Bigger Than Any Mountain

The Climb by Miley Cyrus

How do you describe your life? Masaya ba ito, maingay na kulang ang 24-hours para sa mga happenings o gatherings? Magulo na animo’y isang karnabal, maraming clowns na nagpapasaya sa iyo pero kasiyahang superficial lang? O di kaya ay parang roller coaster na puno ng ups and downs? Halika, ikuwento mo.

mountainLahat tayo ay may hinaharap na struggles sa ating buhay. Along the road, we meet mountains one after the other that we need to climb to be able to get to the other side. Mayroong madaling akyatin na halos walang kahirap-hirap, mayroon namang napakahirap na magbibigay sa iyo ng mga galos at sugat. Kung mahina ang loob mo at ikaw ang klase ng tao na madaling sumuko, hindi mo kakayanin ang pag-akyat. Baka sa umpisa pa lang ay bumigay ka na. Hindi ka pa man nagsisimulang tumapak sa lupa ay tumatalikod ka na sa bundok na iyong aakyatin.

Mula ng magtake-over ako sa responsibilities ng isang pagiging “nanay” sa pamilya, maraming bundok na akong inakyat. I would always experience feelings of anxiety. Some were obvious, some were totally unnoticeable. Tulad nga ako ng isang payaso na makulit at nakangiti, pero sa likod nito ay may nakatagong lungkot. Nasanay na kasi ako na i-project ang sarili ko bilang babaeng strong ang personalidad, palatawa, masayahin. At sa mga pag-uusap natin maging sa personal o messenger ay pupunuin ko ng “ha-ha-ha” at “lol” ang usapan natin. Ito ang isa sa paraan ng pagharap ko sa mga aking mga problema. But I feel that, if I weren’t able to fulfill my dreams for my loved ones, babalik at babalik pa rin ang mga anxieties ko. Naging malaki rin ang naitulong ng blogging upang mailabas ko ang aking mga agam-agam. It will serve as a time capsule as I journey through life. Gayundin sa mga taong nakilala ko na sa blogosphere na nagsilbing inspirasyon at kaibigan.

mountain_climbSabi nga sa kanta ni Miley Cyrus, “there’s always gonna be an uphill battle… ain’t about how fast I get there; ain’t about what’s waiting on the other side. It’s the climb.” Ibig sabihin nasa atin nakasalalay kung paano ang gagawing pag-akyat sa bundok na masasalubong natin; kung ano ang mga paraan na gagamitin para malagpasan ang hirap, pagod at kapagalan ng katawan; kung paano natin pakakainin ang isip ng mga positibong ideya kapalit ng mga anxieties. Tuloy lang ang buhay ano mang pagsubok ang dumating sa atin. Lakas ng loob at talas ng pag-iisip ang labanan. Remember that there’s always gonna be another mountain, which may seem immovable. Our faith will be shaken and sometimes, we’ll be disappointed with the results of our own efforts. But what is important is we keep moving, we keep on taking chances and we keep our faith alive because our FAITH is bigger than any mountain.

God bless everyone!


The life of man is a struggle on earth.

But without a cross, without a struggle, we get nowhere.

The victory will be ours if we continue our efforts courageously, even when at times they appear futile.

Author: Boniface Wimmer

Simpleng Kumplikado

Life is Beautiful by Vega4

Nakaradam ka na ba ng disappointment kapag may mga bagay kang gusto na hindi mo makuha? Nagawa mo na bang umiyak dahil pinanghinaan ka ng loob at dahil dito ay hindi mo nagawa ng maayos ang iyong papel? Naisipan mo na bang sumuko dahil sa dalas ng iyong pagdarasal ay pawang wala ka pa ring makuhang kasagutan sa iyong mga panalangin? Maaaring “oo” ang sagot ng karamihan. Maaari rin naman na “hindi” ang sagot ng iba pa. Kung ako ang tatanungin mo, nasa linya ako may karatulang OO.

Sabi nga ni Kellie sa kanyang entry, mas mabuti pa raw ang mamuhay noon sa panahon ng mga hobbits kasama si Frodo at Gandalf, simple ang buhay. Magtatago at kakain pagkatapos ay matutulog. Pero naisip ko lang, paano ba naging simple ang isang pagtatago? Hindi ba’t kumplikado pa rin ito? Kailanman yata ay hindi naging simple ang buhay. Dahil kung ginawa ito upang maging simple lamang, mawawalan ka ng misteryong tutuklasin; mawawalan ka na eksenang hihintayin; mawawalan ka na ng pag-asang aasamin.

Ilang daang resume na ang naipadala ko sa mga employer. Araw-araw ay nanalangin na sana ay may makulitan na sa akin at bigyan ako ng kahit na 5 minutong interview. May isang tutubi na bumulong na dapat ay matuto raw ako ng “one-step backward” strategy o bumitiw sa pag-asam na baka makuha ko rin dito sa SG ang posisyon na na-enjoy ko sa Pinas. Ang executive sa atin ay maaari rin namang maging kahera na lamang dito. Pero mayabang ba ako para ‘wag patulan ang bulong ni tutubi? Hindi naman, ako ay naniniwala lang sa aking kakayahan. At naniniwala na bawat bukas ay may bagong pag-asang aasamin basta positibo at laging nanalangin. Samahan pa ng determinisyon at tiyaga. Hindi ko ikinahihiya ang pagiging kahera pero ang akin lang naman, sasayangin ko lang ang mga talento na isinuksok ng Diyos sa aking bulsa na hindi man nag-uumapaw ay sapat pa rin para isugal.

Sandaling panahon na lamang ang aking hihintayin at makakasama ko na ulit ang mga bata. May kaba at takot sa dibdib na baka mahirapan kaming maka-survive sa bansang panlima sa listahan ng may mataas na estado ng pamumuhay. Nguni’t kung pagugupo ako sa aking takot ay habambuhay na nito akong kakainin. Sabi nga ni Franklin Roosevelt, “The greatest fear is fear itself”. Kaya kung ngayon pa lang ay magpapakita na ako ng takot, baka pati si Gard ay maisipan na rin sumuko.

Oo, nadisappoint ako. Oo, pinanghinaan ako ng loob. Oo, naisipan kong sumuko. Dahil ang lahat ng ito ay natural emotional responses ng tao lalo na kapag nakakaranas ng mga pagsubok. Gaano man kapositibo ang pag-iisip, sa isang maliit na parte ng utak ay may namumuhay pa rin na ga-kutong pessimism at nasa iyo, sa akin, sa atin nakasalalay kung patuloy mong pakakainin ang kuto ng negatibong ideya at saloobin upang maging ganap na higante at sakupin ang buo mong pagkatao. Napansin mo ba na past tense ang ginamit ko sa mga emotional responses na iyon? Dahil hindi ko hinayaang manatili ang kuto sa aking utak. Sa mga ganitong pagkakataon, ang higit na importante ay mapuno mo ng positibong pananaw at paniniwala ang iyong isipan.

Huwag kang matakot na sumugal at mangarap. Huwag mong hayaan na mawala ang pag-asa sa iyong puso. Sa mundong kumplikado pero pinipilit na maging simple, ang mahalaga, may paniniwala ka sa “tamang panahon” at biyaya ng Lumikha… because when it rains, it pours.

The History of (the name) ENJOY

Ito ang madalas na komento/tanong sa akin sa tuwing ipakikilala ko ang aking sarili sa mga bagong nakakasalamuha:

“Talaga? Enjoy ang nickname mo? Ang galing ha! Eh di lagi kang masaya?”

“Bakit Enjoy? Ano yan real name mo o ginugud taym mo lang kami?”

“Really?! Hanep sa name ha? Unique.”

“Enjoy, nag-eenjoy ka ba?”

Bakit nga ba Enjoy? Ito na po ang tugon sa matagal ko nang naipangakong istorya.

Maraming nagtataka kung bakit sa dinami-dami ng magiging alyas ay Enjoy pa ang naibigay sa akin. Matagal-tagal rin bago ko nalaman ang kuwento. Mahaba po kasi ang aking pangalan at binubuo pa ulit ng dalawa pang pangalan. Ang kuwento nang nanay ko ay mashado na daw common kung yung first name ko ang itatawag sa akin, ANNA na bagama’t magandang pakinggan at may kasosyalan (AC makinig ka), masyado na daw common at wala nang dating. Lalo na ang aking ikalawang pangalan na VICTORIA (oh di ba? sosyal pa rin at tunog kastilaloy) na sa kalauna’y mababago na rin ang bigkas lalo na sa aking pagtanda kaya mas minabuti nilang huwag nang gamitin. (Ganyan po ka-advance ang utak ng aking magulang at mga kamag-anak. Iniisip na agad nila ‘yung magiging tunog ng aking pangalan ‘pag ako’y lola na).

Derivation of Victoria:

  • Vicky
  • Vic
  • Torya
  • Bikay (tawag ng tatay ng aking best friend. ang sagwa lalo na kapag isinisigaw nya para lang ako i-welcome sa kanyang bahay)
  • Oryang

Kaya naman nag-isip ang aking butihing tiyuhin/ninong ng isang pangalang kakaiba. Para sa isang magandang masayahing sanggol na katulad ko, dapat ay may dalang saya din ang magiging pangalan ko.

Noong panahong iyon, mga 1980’s (konsensiya: “tamaan ka ng kidlat, Enjoy“) ay pumailanlang sa ere ang station ID ng IBC Channel 13 na may tagline na, “Enjoy yourself. Channel 13….“. ‘Wag kayong mag-alala dahil hindi rin ako nakarelate noon. Ginamit yata nila ito ng isang dekada pa bago napalitan. At eto na nga, habang nasa gitna ng malalim na pag-iisip ang aking tiyuhin ay bigla itong inere at saka sinabayan ng isang hagikgik na mula sa tiyanak inyong lingkod . At mula noon, ako ay binansagang kalapating mababa ang lipad ENJOY.

Sa totoo lang ay hindi ko naman na-enjoy ang aking alyas noong ako ay bata pa. Madalas pa rin kasing maiba ang banggit ang aking mga kalarong buyoy sa aking linsyak na nickname. Uso na noon ang match-making sa mga magkakalaro kaya sa pader ng isang garment factory na malapit sa amin, madalas kong makita ang aking pangalan na iminamatch sa iba,

Undyoy love Tunay

Unyoy lab Jon

Noong una ay hindi ko inisip na ako nga iyon. Akala ko ay may bago lamang kaming kalaro hanggang sa lumapit sa akin ang mastermind ng unang sulat sa dingding.

Uyy, Undyoy! Crush ka daw ni Tunay! Yihee!

At doon ko nakumpirmang ako nga si “Undyoy”.

Hindi nagtagal ay natutunan ko na ring mahalin at i-appreciate ang kagandahan ko ng aking alyas. Ito kasi ay malinaw na deskripsyon ng aking buong pagkatao. Isang masayahin na nilalang, na emosyonal man sa pagsusulat ay mae-ENJOY mong kasama sa personal. Makulit, madaldal, palabiro, palangiti. Kaya kalauna’y ginamit ko na rin ito bilang pagpapakilala ng aking sarili sa mga bagong nakakasalamuha at nagiging kaibigan (tulad ninyo). Nagkaroon pa nga ng pagkakataon kung saa’y nabagong muli ang alyas na Enjoy at napalitan ng HAPPIE na kinuha naman mula sa ginamit kong email ID.

There’s more behind the name Enjoy. Iilan pa lamang ang nakakadiskubre nito. Hindi lamang ito isang pangalan o alyas. Ito ay isang personalidad. Sabi sa aking nabasa, ang ating pangalan ay nagre-reflect daw ng ating pagkatao. Kung susuriin mong mabuti ang mga kahulugan ng iyong pangalan, mababatid mong ito ay may malaking kinalaman sa iyong buhay at sa iyong pananaw. Kaya nga ako ngayon ay talaga namang nag-eenjoy na. Kung tutuusin, hindi naman talaga unique ang alyas na ito dahil marami na akong nakasalamuhang mga tao na may ganito ring alyas. Ang kaibahan ko lamang ay mas maganda ako sa kanila. 🙂 (Ang kumontra walang keyk!)

At ngayon, sa mga bagong kaibigan at kakilalang nagtatanong kung bakit Enjoy ang aking alyas, ito ang aking seryosong tugon,

Eh kasi sobrang nag-eenjoy ang tatay at nanay ko nung ginagawa nila ako kaya naisipan nilang Enjoy ang ipangalan sa first baby nila” 😀

Pwede ba? Pwede!!!

And that’s the story behind the name… ENJOY. 🙂