The Return of the Marsian

Mahigit isang linggo na rin pala ang nakalipas mula ng sulatin ko ang aking huling entry. Nahuhuli na ko sa balita sa blogosphere at maraming birthday celebrators din ang aking nakalimutang batiin (Joycee, belated happy birthday ulet). Gusto kong humingi ng paumanhin kung naging madalang din ang pagbisita ko sa inyong mga bahay. I really appreciate all the bloggers who visit my house every now and then. Sa mga nag-iwan at nag-iiwan pa rin ng komento kahit na ako po ay out-of-reach na naman. Abala lang po talaga ako ngayon sa paghahanap ng mapapasukan at pati na rin sa minsanang raket. Huwag niyo po sana akong makalimutan, dahil ako naman po ay magbabalik para muli kayong bisitahin kapag naayos ko na ang lahat. Salamat din po sa mga bumoto na sa aking entry na “Bayani? o Bayani”. Sa kasalukuyan ay kasama po ako sa Top 12 nominees (13 lang po kaming may entries… hehehe!), gayunpaman, isa pa rin ako sa may pinakamababang boto. Sa totoo lang, hindi ako naging masipag sa pagpro-promote ng aking entry dahil naniniwala pa rin ako na makukuha ko ang tamang boto hindi dahil sa promosyon kundi dahil sa essence ng sinulat ko. Kaya po kung sa tingin ninyo ay karapat-dapat manalo ang entry ko para sa Pinoy/OFW Blog Awards, huwag niyo po sana ako kalimutang iboto. Paalala lang po mula sa PEBA na hindi counted ang repetitive voting. May kakayahan po silang i-track ang inyong IP address kaya kung naiboto mo na ako minsan, di na counted ang mga susunod mong boto sa akin. Sayang. Tsk…tsk…

Nagbalik na rin lang ay sasamantalahin ko na ang oras na ito para batiin ng Happy Father’s Day ang lahat ng mga tatay dito sa blogosperyo pati na rin sa inyong mga tatay, at sa aking tatay. Pasensya na po kung nahuli man ang aking pagbati pero sabi nga, it’s better late than never di ba? Isang pagbubunyi po sa inyong matagumpay na pagharap sa responsibilidad ng isang ama at sa pagiging isang matatag na haligi ng tahanan. Let’s us always remember that any man can be a father, but it takes a real man to be a “dad”.

Nang dahil sa A(H1N1) ay naging madalang rin ang aking paglabas ng bahay. Sa liit ng Singapore, ang mahigit sa 50 biktima ay nakakatakot na. Baka nasa tabi-tabi lamang pala sila. Lalo na ng may isang German at isang Indonesian ang na-confirm na nagpalaboy-laboy muna bago nalaman na infected din sila ng virus. Dumalo pa raw ang German sa isang assembly at nag-shopping gayundin ang Indonesian. Now, the Ministry of Health of Singapore is busy tracking all the people who have had contact with the two foreigners. I was also saddened when I heard the news about the first A(H1n1) victim who died in our country. Mahirap ipaliwanag kung iyon ba ay sanhi ng kapabayaan ng biktima o dahil sa kinulang ang DOH sa information dissemination sa kung paano maiiwasan ang nakamamatay na virus. Ano pa man ang dahilan, nangyari na ang lahat. Mas ibayong pag-iingat na lang sana ang ating gawin.

Maging slow po muna ako sa pagba-blog for some reasons. I miss blog-hopping but there are more important things that I have to attend to right now. Bibisita po ako sa inyo, lalung-lalo na sa aking favorite rolls of cake. In the meantime ay pagtiyagaan niyo ulit muna ang mga nasa loob ng aking baul. At sa mga hindi pa nakakaboto sa PEBA, lalo na sa mga friendly OFW bloggers, sana po ay huwag niyo akong kalimutan. Makikita niyo po ang link sa aking entry pati na rin sa voting site doon po aking sidebar. Thank you in advance!

‘Till next time! God bless us all.

P.S.

Kung nagtataka po kayo kung bakit ganun ang title nitong aking entry, sa pakiramdam ko kasi ay isa akong taga-Mars na napadpad sa blogosphere. Isang alien na pasulpot-sulpot…