a sketch of true self

I prefer drawing than talking. Drawing is faster, and leaves less room for lies.

Author – Le Corbusier

Ang plano ko sana ay lumiban muna sa pagsulat ngayong araw na ito. Mabigat pa rin kasi ang aking nararamdaman patungkol sa maraming bagay. Naglibot-libot ako sa blogosperyo sa pag-asang makakahanap ako ng pansamantalang karamay sa nararamdam ko. Umaasa rin ako na baka makatisod ako ng isang masayang blog na magbabalik ng aking saya kahit sandali lang pero nabigo ako. Hindi ko alam kung bilog ba ang buwan at damay-damay ang pagiging emosyonal ng mga blogero ngayon. Hindi ako makapag-komento dahil alam kong wala rin naman akong matinong masasabi. Mas lalong mahirap ang magpaka-ipokrita that everything is fine and I’m capable of giving good advices or sharing inspiring words. Until I stumbled upon Dylan’s.

Magaling akong magtago ng totoong nararamdaman ko na sa tingin ko ay hindi magandang gawain ng matinong tao. I can easily fake my smile, my laughter. But deep inside I’m bleeding. Kung minsan matigas pa rin talaga ang ulo ko, pero napapansin kong parang mas matigas pa ang puso ko. Kung minsan, parang feeling ko nawawala pa. – excerpt from Dylan’s blog, “Untitled”

Malakas ang tama sa akin nung sinabi niya. Kasi akung-ako ‘yun. Simula ng mag-teenager ako, natutunan ko nang itago sa tao ang tunay na nararamdaman ko. Magaling akong artisa. Kaya kong paikutin ang nasa paligid ko ayon sa gusto kong mangyari. Madalang akong maglahad ng problema at kung mangyari man ‘yun ay mabibilang ko lang sa daliri, at mabibilang ko lang rin ang mga taong sinasabihan ko. I don’t often get a pat on the back, ’cause most of the time, ako ang nagbibigay nun sa kanila. Aaminin ko na, I find it hard to heed other people’s advice pero di naman laging ganun. Opinionated kasi akong tao. May sariling paniniwala. Sabi nga nila, matigas ang ulo ko na kahit yata adobe ang ipukpok ay mauuna pang madurog ang adobe sa tigas ng bungo ko. Magaling pa rin akong artista hanggang ngayon. Yet this time, it’s more dramatic.

sa totoo lang, nakaka-overwhelm yung comments ninyong lahat. suddenly na-realise ko na naging harsh ako sa sitwasyon. bugso ng damdamin at sa paghahangad na mailabas ko ang nararamdaman ko sa paraang alam ko. sa paraang malaya at walang takot na baka matapos ang paghahayag ay kalimutan at iwanan ako ng kapwa ko blogger o kung sino man ang makakabasa nito.

Ito ang reply ko kay Mike Avenue sa kanyang naging komento. This is the only way I know to unload my burdens, through blogging. Dahil dito lang ako malayang makakapaghayag ng saloobin ko ng walang halong pagkukunwari. Sa ganitong paraan lang ako hindi artista.

Ilang ulit kong pinakinggan ang profile music ni Dylan habang malayang bumabagsak ang luha sa mga mata ko. I let myself drown in tears. I cried like I’ve never cried before.

Give me your hand to hold
‘Cause I can’t stand to love alone
And love alone is not enough to hold us up
We’ve got to touch your robe
So swing your robe down low
Swing your robe down low

Pagkalipas ng sampung taon, nagawa ko ulit gumuhit. Wala pang ilang minuto ay natapos ko agad ang isang sketch na naglalarawan ng nararamdaman ko ngayon.